Espace condoléances

Ik mis je al sinds 1995, een donkere periode voor de familie. Maar het idee dat ik je nu niet meer zal tegenkomen hier deze wereld, is nog moeilijker te verdragen. Je was een prachtige man, vader en partner. iedereen kon op je bouwen. je was van je woord, eerlijk, rechtschapen, wijs en ongelooflijk prettig om mee samen te zijn. Ik heb zo genoten van elk moment dat wij samen waren. Samen werken in de fermette in Keerbergen, waar je weken aan een stuk samen met je lieftallige partner Françoise van in de vroege ochtend tot de late avond ons geholpen hebt. Gezellig om samen te genieten van een glaasje wijn, de dia's, de wandelingen, de ritjes, de paarden, het babbelen. In ' 95 werd het contact noodgedwongen verbroken, en ik heb je ongelooflijk gemist, jij en Françoise, ik hield van jullie, en nog steeds. het was door mijn stomme en stomme fout, mijn stom gedrag, waar woorden te kort schieten om mijn spijt uit te drukken, want wat ik deed heeft velen pijn gedaan en zeker ook jou. Na ' 95 wilde ik je zo graag terugzien, met je spreken... maar dat kon niet. En dan, amper een week nadat je deze wereld had verlaten, kom je mij bezoeken in wat we hier een droom noemen, in wat in werkelijkheid een astrale ontmoeting was. Wat ik toen nog niet wist was dat je geest je lichaam had verlaten, dat je hier op aarde gestorven was.
Nooit voordien heb ik je ontmoet in mijn astrale reizen, maar plots, na al die jaren dat ik je gemist had, was je daar. We waren samen, allemaal, de hele familie, aan een lange tafel in het huis waar Janique en ik gewoond hebben, de fermette dus in de Nachtegalenlaan. We waren gezellig aan het eten, praten. Plots viel het me op hoe je naar mij keek en hoe je via mijn gedachten mij gerust stelde, dat je ook van mij hield en dat je begreep wat er in die verschrikkelijke periode in ' 95 gebeurd was. Ik voelde hoe je van me hield en hoe alles in de wereld waar jij nu woont, anders is en dat alles hier op de aarde een bedoeling heeft die ons menselijk begrip te boven gaat. Je liet me weten dat alles in orde is en dat iedereen die ooit slachtoffer was van wat ik verkeerd deed, daardoor nu een eigen weg moeten gaan die hen de kans geeft om te ontdekken wie ze zijn en waarom ze hier zijn, hun doel en zin op aarde. Dat gold ook voor mezelf. Je stelde me gerust en ik voelde me ook gerust, tot ik wakker werd. Toen vroeg ik me waarom je pas nu na al die jaren me kwam bezoeken. Niet lang daarna vernam ik dat je gestorven was. Ik had het kunnen vermoeden, want je wist dat ik gevoelig was voor contact met vrienden en familie die gestorven waren. Ik bied mijn oprechte deelneming aan je familie en iedereen die je mist. Dankje Jean dat ik het voorrecht had je te mogen kennen hier, van je houden en dankje dat je me kwam bezoeken toen je deze wereld verliet. Het ga je goed, en ooit zien we elkaar weer. Rik

Rik Claessens- 31-07-11